Różaniec z św. Janem Bosko

Tajemnice radosne

I. Zwiastowanie
Zanim weźmiemy się do jakiegoś dzieła, upewnijmy się, czy jest wolą Bożą to czynić. Jeśli Pan Bóg zechce, będziemy nieustraszeni, przezwyciężymy przeszkody i pokonamy tysiące trudności, które spotkamy na tej drodze.

II. Nawiedzenie św. Elżbiety
O Bogu myśl tak, jak uczy tego wiara, o człowieku, jak wymaga miłość, a wobec siebie bądź tak pokorny, jak wymaga skromność. O Bogu mów z szacunkiem, o bliźnim tak, jakbyś chciał, żeby o tobie mówiono. O sobie samym mów albo ze skromnością, albo wcale.

III. Narodzenie Pana Jezusa
Nie zazdrośćmy pasterzom, którzy udali się do żłóbka w Betlejem i zobaczyli Go dopiero co narodzonego. Szczęśliwi pasterze, mówimy. A jednak nie mamy im czego zazdrościć, ponieważ to samo szczęście jest także naszym udziałem. Ten sam Jezus, którego odwiedzili pasterze w Jego stajence, znajduje się tutaj, w tabernakulum… I nie ma milszej rzeczy, jaką możemy dla Niego uczynić, jak często przychodzić do Niego w odwiedziny.

IV. Ofiarowanie w świątyni
Słowo Boże nazywamy światłem, ponieważ ono oświeca człowieka i kieruje nim w wierze, w działaniu i w miłości. Jest ono światłem, bo jeśli się je głosi, rozciąga jasność Bożej łaski w sercach słuchaczy i daje im poznać prawdy wiary.

V. Odnalezienie Pana Jezusa
W każdym młodym człowieku, nawet tym najgorszym, jest jakieś miejsce wrażliwe na dobro. Pierwszym i zasadniczym obowiązkiem wychowawcy jest właśnie odkrycie tego miejsca, tej wrażliwej struny jego serca, aby ją następnie wykorzystać w pracy wychowawczej.

Tajemnice światła

I. Chrzest w Jordanie
Bądźmy odważni w wyznawaniu wiary i swoich przekonań. Żadnego lęku! Bóg jest ze swoim Kościołem aż do końca czasów. Źli powinni czuć lęk przed dobrymi, a nie dobrzy przed złymi.

II. Wesele w Kanie Galilejskiej
Doświadczenie przekonuje nas, że Bóg bardzo często dokonuje cudów swej łaski. Szczęśliwi są ci, którzy odpowiadają na Bożą łaskę, ale też nieszczęśliwi są ci, którzy zamykają drzwi swojego serca, gdy słyszą, że łaska Boża do nich puka.

III. Głoszenie królestwa Bożego
Niechaj zawstydza nas nawet pozór chęci panowania. Nie panujmy nad nikim, chyba po to tylko, aby lepiej służyć. Tak właśnie postępował Jezus z Apostołami: znosił ich niewiedzę, brak wykształcenia, a nawet brak wiary. Do grzeszników odnosił się z życzliwością i serdeczną dobrocią, tak że u niektórych rodziło to zdumienie, u innych zgorszenie, u wielu zaś nadzieję uzyskania miłosierdzia Bożego. Toteż zalecił i nam, abyśmy byli cisi i pokornego serca.

IV. Przemienienie na górze Tabor
Dla nas świętość polega na tym, że jesteśmy radośni. Bóg lubi, gdy czyniąc coś dla Niego, robimy to z radością. Starajmy się, aby każdy, kto załatwia coś z nami, odszedł zadowolony.

V. Ustanowienie Eucharystii
Niektórzy mówią, że aby często przyjmować Komunię, trzeba być świętym. To nieprawda. Komunia jest dla tych, którzy pragną stać się świętymi, a nie dla świętych; lekarstwa daje się chorym, podobnie jak pokarm daje się słabym.

Oprac. ks. Henryk Bonkowski SDB


Partnerzy medialni