Ćwiczenia z wiary i nadziei

„Moja dorastająca córka jest niewierząca!” – co jakiś czas kapłani słyszą to bolesne wyznanie rodziców. Pytania nieobojętne i odpowiedzi udzielane Szukającym drogi to specjalność o. Jacka Salija.

Dominikański profesor z zasady pracował we wspólnocie. Przez ponad ćwierć wieku byli to zakonni bracia i redaktorzy miesięcznika „W drodze”, na łamach którego zaistniało kilkaset jego katechez – odpowiedzi na pytania czytelników. Z zasady były to sprawy trudne, zawsze ważne, a często bardzo bolesne i dlatego wyczuwamy u o. Salija szczere współczucie dla pytających. Kluczami do zrozumienia dzieł warszawskiego dominikanina są mądrość, jaką uosabia św. Tomasz z Akwinu, i współczucie dla grzeszników oraz zagubionych, przez które ten brat kaznodzieja naśladuje św. Dominika.

Kilka lat temu tę ewangeliczną perłę mądrości i współczucia odkrył na nowo ks. Marek Gancarczyk – szef portalu Opoka. Powierzył on o. Jackowi pisanie cotygodniowego felietonu na łamach tegoż portalu internetowego, który przy okazji polecam uwadze Czytelników. Felieton to najtrudniejszy gatunek dziennikarski, gdyż wymaga nie tylko precyzyjnego wyczucia bieżących wydarzeń, lecz także umiejętności zauważania tych nurtów współczesności, których na pierwszy rzut oka zupełnie nie widać.

Efektem zaufania ks. Redaktora Marka i wciąż żywego entuzjazmu Mistrza Świętej Teologii jest książka Młoda twarz Kościoła będąca zbiorem felietonów, które o. Jacek publikuje od 2023 r. Czytelnik szybko się przekona, że Autor nie stał się kombatantem i nie utracił nawyków wytrawnego teologa – publicysty – duszpasterza.

Sto dziesięć swych krótkich (na dwie do czterech stron) tekstów o. Jacek pogrupował w 11 bloków tematycznych: od zagadnień dogmatycznych, przez tajemnicę Kościoła i jego świąt, aż do islamu, patriotyzmu i ekologii. Mottem Młodej twarzy Kościoła można by uczynić słowa o. Jacka: „Śmiertelnym zagrożeniem dla wiary jest przestać o niej myśleć i rozmawiać, zachowywać się tak, jakby wiara była dla nas czymś mało ważnym”. Prorocka przestroga Mistrza streszcza treść i styl całej jego życiowej działalności. Jest to zarazem odpowiedź na przytoczone wyznanie rodziców zasmuconych niewiarą dzieci. W tym kontekście Profesor zauważa, że wielu rodziców „głębokie rozumienie wiary zdobyło dopiero dzięki temu, że szczerze przykładali się do tego, żeby przekazać ją dzieciom”.

Lekturę tej książki chcę polecić szczególnie dwóm grupom czytelników. Pierwsza to rodzice dorastających (lub dorośniętych) dzieci, którzy zaczęli rozumieć, że brakuje im odpowiedzi na wiele pytań o Boga, Kościół i naszą wiarę. Druga grupa to zapracowani i przeciążeni kapłani, którym brak czasu i sił na studiowanie naukowych artykułów z teologii i egzegezy biblijnej. Jednych i drugich o. Jacek nie tylko hojnie obdarzy swoją erudycją, lecz także poprowadzi do medytacji tajemnic, które rozważa. Jednak to nie jest tak, że rodzice otrzymają gotowy zestaw argumentów do dyskusji z młodymi „bezbożnikami”, a kapłani konspekty okolicznościowych kazań! Ojciec Profesor chce nas uczyć myślenia o Bogu, o człowieku i o świecie; myślenia opartego na Piśmie Świętym i Katechizmie; myślenia, które będzie katolickie, bo łączące sprawy indywidualne z politycznymi; narodowe i kościelne. Jednocześnie bardzo pilnuje, aby jego uczniowie byli precyzyjni w sformułowaniach, unikali uproszczeń, a przy tym nie lękali się prostoty wiary. W lekcjach, jakie daje nam wytrawny mentor, często spotkamy poetów, a także papieża Franciszka, którego intuicje teologiczne wiele razy ginęły w hałasie prasowych „rewelacji”.

Aby lektura Młodej twarzy Kościoła była owocna i jeszcze ciekawsza, musimy mieć zaufanie do Mistrza meandrującego między wątkami poszczególnych felietonów, w których czasami dopiero po kilku zdaniach zauważymy, jak ważny i ciekawy temat ukrył się za ładnym tytułem.

Artykuł pochodzi z Miesięcznika Różaniec – Styczeń 2026 r.