W dniu święta Miłosierdzia Bożego Zbawiciel chce nam ofiarować łaski większe od niejednego sakramentu. Czy ufamy naszemu Panu i naprawdę chcemy je przyjąć?
To święto zajmuje wyjątkowe miejsce w kalendarzu liturgicznym Kościoła. Jest ono obchodzone w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, czyli w II niedzielę wielkanocną zwaną Niedzielą Miłosierdzia Bożego. Data ta nie jest przypadkowa – bezpośrednio łączy tajemnicę zmartwychwstania Chrystusa z objawieniem Bożego miłosierdzia wobec całej ludzkości.
Ustanawiano je stopniowo. Najpierw w 1985 r. decyzją kard. Franciszka Macharskiego wprowadzono je w archidiecezji krakowskiej. Następnie zostało przyjęte w niektórych diecezjach w Polsce, a w 1995 r. św. Jan Paweł II rozszerzył jego obchody na cały Kościół w Polsce. Ostatecznym potwierdzeniem jego rangi było proklamowanie go świętem dla całego Kościoła powszechnego – uczyniono to w dniu kanonizacji s. Faustyny Kowalskiej – 30 kwietnia 2000 r.
S. Faustyna Kowalska zapisała takie słowa Pana Jezusa na ten temat: „Pragnę, aby było święto miłosierdzia. Chcę, aby ten obraz, który wymalujesz pędzlem, był uroczyście poświęcony w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, ta niedziela ma być świętem miłosierdzia” (Dz. 49). W innym miejscu Dzienniczka znajdujemy potwierdzenie tych słów Chrystusa: „Pragnę, ażeby pierwsza niedziela po Wielkanocy była świętem miłosierdzia” (Dz. 299). Jezus objawił, że dzień ten ma być szczególnym czasem łaski, ucieczką i duchowym schronieniem dla wszystkich ludzi, a zwłaszcza dla grzeszników najbardziej potrzebujących Bożego przebaczenia (por. Dz. 699).
ZNACZENIE TEOLOGICZNE
Wybór pierwszej niedzieli po Wielkanocy podkreśla nierozerwalny związek między tajemnicą odkupienia a miłosierdziem Boga. Zmartwychwstanie Chrystusa jest ostatecznym zwycięstwem miłości nad grzechem i śmiercią, a święto Miłosierdzia Bożego ukazuje, że owoce tego triumfu są dostępne dla każdego, kto z ufnością zwróci się w stronę Bożego miłosierdzia.
Ten związek podkreśla także Nowenna do Bożego Miłosierdzia odmawiana od Wielkiego Piątku do Niedzieli Miłosierdzia. Jej rytm prowadzi wiernych od kontemplacji męki Chrystusa do doświadczenia pełni miłosierdzia wypływającego z Jego otwartego Serca. Święto Miłosierdzia Bożego jest realnym czasem działania łaski dla wszystkich, którzy jej pragną. Kościół ukazuje je jako zaproszenie do odnowy życia sakramentalnego, szczególnie przez sakrament pokuty i Eucharystię.
OBIETNICE
Wyjątkowość i doniosłość tego święta wyraża się w obietnicach, jakie Zbawiciel złączył z przeżywaniem tej uroczystości. W objawieniach przekazanych św. Faustynie Kowalskiej Chrystus wielokrotnie zapewniał, że w tym dniu pragnie udzielić ludziom łask w sposób szczególny i nadzwyczajny. Spośród obietnic dotyczących święta Miłosierdzia Bożego najważniejsza jest ta z 1934 r.: „Kto w dniu tym przystąpi do Źródła Życia, ten dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar” (Dz. 300). Tę samą obietnicę powtórzył Jezus we wrześniu 1936 r.: „Która dusza przystąpi do spowiedzi i Komunii Świętej, dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar” (Dz. 699). I wreszcie po raz trzeci została ona wyrażona w objawieniu z kwietnia 1937 r.: „Pragnę udzielić odpustu zupełnego duszom, które przystąpią do spowiedzi i Komunii Świętej w święto miłosierdzia mojego” (Dz. 1109).
Obietnica ta pojawia się w Dzienniczku kilkakrotnie i wskazuje na wyjątkowy charakter udzielanej łaski, porównywalnej do owoców sakramentu chrztu. Zupełne darowanie win i kar – jest to łaska większa od odpustu zupełnego, który polega tylko na darowaniu kar doczesnych za popełnione grzechy, ale nie jest nigdy odpuszczeniem samych win.
Ta najważniejsza łaska związana ze świętem Miłosierdzia Bożego jest większa niż łaski sześciu sakramentów z wyjątkiem sakramentu chrztu, który – jak już wiemy – także odpuszcza wszystkie winy i kary. Wielkość tej obietnicy może wydawać się zaskakująca, ale z teologicznego punktu widzenia taka łaska jest możliwa i nie sprzeciwia się nauce Kościoła, ponieważ jej fundamentem jest sakramentalne pojednanie z Bogiem i pełna ufność w Jego miłosierdzie. Łączy zatem otrzymanie nadzwyczajnych łask z życiem sakramentalnym, będąc żywą zachętą do owocnego przyjmowania sakramentów Kościoła.
Aby jednak tę łaskę otrzymać, należy spełnić określone warunki. Przede wszystkim trzeba mieć za sobą dobrze przeżytą spowiedź, być bez przywiązania do jakiegokolwiek grzechu. Spowiedź można odbyć wcześniej. Ponadto w święto Miłosierdzia Bożego należy przyjąć Pana Jezusa w Komunii Świętej. Komunia, zgodnie z samą istotą nabożeństwa, powinna być przyjęta w postawie ufności w Boże miłosierdzie.
MORZE ŁASK
Jezus zapowiedział także, że podczas tego święta będą otwarte „wnętrzności miłosierdzia” i dostępne wszystkie „upusty Boże”, przez które Bóg pragnie wylewać łaski na dusze. Oznacza to, że wierni mogą w tym dniu prosić zarówno o łaski duchowe, jak i doczesne, zgodnie z wolą Bożą i zaufaniem w Jego miłosierdzie.
Wielkość tych darów objawia się w trzech wymiarach. Pierwszym jest ich powszechność – nikt nie jest wykluczony, nawet ci, którzy dotąd żyli daleko od Boga. Drugim jest ich zakres – obejmują całe życie człowieka, jego zbawienie i codzienne potrzeby, co dotyczy zarówno łask doczesnych, jak i koniecznych do zbawienia. Trzecim jest ich obfitość – nie ma granic dla Bożej hojności wobec tych, którzy proszą o te łaski z ufnością. W tym dniu dostępne są wszystkie stopnie łask, bez wyjątku.
UCIECZKA DLA CZŁOWIEKA
W objawieniach z lutego 1937 r. Jezus posługuje się obrazem „ostatniej deski ratunku”, odnosząc go do ucieczki do Bożego miłosierdzia: „Dusze giną mimo mojej gorzkiej męki. Daję im ostatnią deskę ratunku, to jest święto miłosierdzia mojego. Jeżeli nie uwielbią miłosierdzia mojego, zginą na wieki” (Dz. 965). Sens tego wyrażenia nie polega na absolutyzowaniu jednego dnia w roku, lecz na podkreśleniu, że miłosierdzie Boga jest ostateczną nadzieją dla grzesznika. Święto Miłosierdzia Bożego stanowi szczególny znak tej prawdy, ale sama postawa ufności i zawierzenia Bożemu miłosierdziu pozostaje drogą zbawienia przez cały czas.
Analiza całości przesłania św. Faustyny, apostołki Bożego Miłosierdzia, prowadzi do wniosku, że istotą nabożeństwa do Bożego miłosierdzia nie są jedynie obchody święta, lecz codzienne życie w ufności wobec Boga bogatego w miłosierdzie.
Artykuł pochodzi z Miesięcznika Różaniec – Kwiecień 2026 r.
Wydawnictwo Sióstr Loretanek POLECA
Czas świętych
Bp Marc Aillet
Biskup Marc Aillet jest przekonany, że prawdziwymi reformatorami Kościoła są ludzie święci! A ponieważ Kościół jest tajemnicą komunii misyjnej, jego przyszłość nie zależy od przesadnej troski o struktury i ich funkcjonowanie ani też od prób dostosowywania się do zmian zachodzących w świecie, lecz leży w odnowionym duszpasterstwie ukierunkowanym na świętość, które najpełniej wyraża się w świadectwie dawanym Prawdzie.
