1 STYCZNIA
Środa
Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi
Lb 6, 22-27; PS 67; Ca 4, 4-7; Łk 2, 16-21
Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu.
W ósmym dniu oktawy Bożego Narodzenia kierujemy wzrok na Bogurodzicę, Matkę Kościoła. Po radości związanej z Bożym Narodzeniem warto bowiem, abyśmy spojrzeli z miłością na Tę, która stała się drogą przyjścia na świat Syna Bożego i abyśmy coś niesłychanie ważnego pojęli i może zmienili w swoim życiu. Maryja jest pokorna i dlatego została wybrana; jednak w swoim uniżeniu wobec Boga jest zarazem wielka. Czym się zajmuje? Słucha każdego słowa swego Syna i rozważa je w sercu, aby nie upadło na ziemię. Jest dla nas wzorem, a jednocześnie nazywamy Ją Wspomożycielką, i to już od pierwszego dnia roku kalendarzowego.
[FMP]
2 STYCZNIA
Czwartek
Wspomnienie św. Bazylego Wielkiego i św. Grzegorza z Nazjanzu, biskupów i doktorów Kościoła
1 J 2, 22-28; PS 98; J 1, 19-28
„Jam głos wołającego na pustyni: Prostujcie drogę Pańską, jak rzekł prorok Izajasz”.
Nie do innych albo zanim do innych, to najpierw do siebie należy zastosować słowa Jana Chrzciciela. Dokładnie tak należy prostować myślenie i uczynki! Na tym polega prostowanie drogi, którą Pan i dziś pragnie do ciebie przychodzić.
3 STYCZNIA
Piątek
1 J 2, 29-3, 6; PS 98; J 1, 29-34
„Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym”.
Dość powszechnym zjawiskiem jest tzw. dawanie świadectw. Na czym jednak takie świadectwo polega w swej istocie? Ludzie patrzyli na Jana, na jego styl życia odbiegający od większości mu współczesnych, bo właśnie to ich zastanawiało, pociągało. Słowa byty jedynie dopełnieniem jego czynów i postawy. Dzisiejsze głoszenie Ewangelii to również bardziej czyny niż słowa.
4 STYCZNIA
Sobota
1 J 3, 7-10; Ps 98; J 1, 35-42
Jednym z dwóch, którzy to usłyszeli od Jana i poszli za Nim, był Andrzej, brat Szymona Piotra.
Jednych Jezus powołał bezpośrednio, innych przez pośredników. Tak jest też dzisiaj – jednych pociąga głosem od wewnątrz, innych przez ludzi. Ojciec Święty Benedykt XVI powiedział kiedyś do księży: „Nie bójcie się powoływać”.
5 STYCZNIA
Druga Niedziela po Narodzeniu Pańskim
Syr 24, 1-2. 8-12; Ps 147B: Ef 1, 3-6. 15-18; J 1, 1-18
Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało.
Ten bardzo ważny fragment prologu Janowego mówi o preegzystencji Syna Bożego, który jest „ Bogiem prawdziwym z Boga prawdziwego, wspófistotny Ojcu, a przez Niego wszystko się stało”. Był On zapowiadany przez proroków, wreszcie „zstąpił z nieba i za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy”, objawiając się w kulminacyjnym momencie historii zbawienia, w jej zenicie. Ta historia ma więc swój początek i… koniec na tej ziemi – gdy „powtórnie przyjdzie w chwale sądzić żywych i umarłych”. Jednak historia ta na tym się nie kończy, wiemy bowiem, że „królestwu Jego nie będzie końca”, l to niech napawa świętych radością, a trwających w grzechach nastraja do powrotu do Pana.
6 STYCZNIA
Poniedziałek
Uroczystość Objawienia Pańskiego
Iz 60, 1-6; PS 72; Ef 3, 2-3a. 5-6; Mt 2, 1-12
Gdy ujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali. Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; padli na twarz i oddali Mu pokłon.
Zadali sobie ogromny trud zdobycia wiedzy, w tym także – choć nie byli Żydami – biblijnej. Odczytali na niebie znaki, i co najważniejsze, wyruszyli w nieznane. Nie zniechęcili się wizytą u Heroda, widząc, że tam na nowego Króla się nie czeka. Ostatecznie poszli do lichej stajenki, by oddać pokłon… Dziecku. W tym podróżowaniu mędrców zawiera się cała dynamika naszej drogi ku Panu, w którą są wpisane radosne i smutne chwile. Jednak najważniejszy jest finał – spotkanie z Bogiem!
7 STYCZNIA
Wtorek
św. Rajmunda z Penyafort, kapłana
1 J 3, 22 -4, 6; PS 2; Mt 4, 12-17. 23-25
Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: „Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, na drodze ku morzu, Ząjordanie, Galilea pogan!”.
Już na początku swej publicznej działalności Pan Jezus wytycza jej niespodziewany kierunek – idzie do pogan, a więc ludzi uważanych za przeciwnych Bogu, a tak naprawdę Go nieznających. Co Pan chce mi dziś przez to powiedzieć na temat kierunku, który wybrałem dla mojego życia?
8 STYCZNIA
Środa
1 J 4, 7-10; PS 72; Mk 6, 34-44
„Wy dajcie im jeść!”.
Z jednej strony widzimy logikę uczniów – rozumną, trzeźwą, operującą na faktach i w konsekwencji zostawiającą ludzi z problemem, z drugiej – logikę Pana, a ta jest serdeczna, widząca najpierw człowieka, potem dopiero problem. Którą kierowałem się dotąd, a którą zdecyduję się stosować od teraz?
9 STYCZNIA
Czwartek
1 J 4, 11-18; PS 72; Mk 6, 45-52
Wiatr był im przeciwny.
Spójrz na te chwile w życiu, gdy przeżywałeś trud, i to bez odczuwalnej obecności Pana, gdy nie widziałeś najmniejszego postępu, a przez to brakowało ci satysfakcji, a więc i chęci do działania. To wtedy w twej duszy wykuwało się to, co najcenniejsze! Pan lubi przychodzić, gdy jesteśmy już u kresu sił, jednak zawsze w najstosowniejszej chwili!
10 STYCZNIA
Piątek
1 J 4, 19 – 5, 4; PS 72; Łk 4, 14-22a
On zaś nauczał w ich synagogach, wysławiany przez wszystkich.
Syn Boży, chodząc po ziemi, zechciał wziąć na siebie trudy wszystkich ludzi, także twoje. Odtąd, będąc blisko Niego, możesz znaleźć wytchnienie, zwłaszcza kontemplując Jego mękę, z której bije źródło pociechy dla twoich małych męczarni. Jednak życie to nie tylko pasmo udręk, lecz także chwile radosne, które również trzeba przeżywać razem z Nim.
11 STYCZNIA
Sobota
1 J 5, 5-13; PS 147B; Łk 5, 12-16
On jednak usuwał się na pustkowie i tam się modlił.
W dobie celebrytów pragnienie rozgłosu i stawy wydaje się rzeczą nie tyle naturalną, ile wręcz wspaniałą i pożądaną. Wybicie się ponad przeciętność jest dziś dość powszechnym marzeniem i nie omija żadnych kręgów. Tymczasem Jezus, który jest dla nas wzorem udanego życia, ukrywa się przed tłumami, odchodzi, żeby się modlić. To dość niepopularne, lecz paradoksalnie – konieczne.
12 STYCZNIA
Niedziela
Święto Chrztu Pańskiego
Iz 42, 1-4. 6-7; PS 29; Dz 10, 34-38; Mt 3, 13-17
Jezus przyszedł z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć od niego chrzest.
Bóg w kolejce grzeszników nad wodą czekał na chrzest, którego nie potrzebował. Po co? To zapowiedź misterium Paschy: wejście Jezusa w wodę, którą sam stworzył, to symbol stąpania po potędze diabła, jako że wielkie wody były uważane za siedzibę sit wrogich człowiekowi. Zanurzenie się w nich to zapowiedź śmierci Pana, wynurzenie się – Jego zmartwychwstania. Jezus, wchodząc do wody, uświęca ją, czyniąc zdatną do udzielania chrztu. A wszystko to dzieje się w gronie grzeszników, którzy już zawsze będą przyciągać Jego miłosierne serce.
ZWYKŁY OKRES W ROKU
13 STYCZNIA
Poniedziałek
św. Hilarego, biskupa i doktora Kościoła
1 Sm 1, 1-8; PS 116B; Mk 1, 14-20
„Pójdźcie za Mną, a sprawię, że się staniecie rybakami ludzi”.
Łowisz ryby. Obok przechodzi jakiś człowiek i mówi: „Pójdź za mną, a uczynię cię rybakiem ludzi”. Co sobie myślisz? Może masz skojarzenia z łowieniem ludzi dla czyichś biznesowych interesów? Co mogłoby sprawić, że zastanowiłbyś się nad tą propozycją? Wiesz przecież, że pewniejszym zarobkiem są ryby. Co takiego musiało się zatem stać w sercach apostołów, że natychmiast porzucili swój fach na rzecz czegoś nieznanego? A jeśli ja wolę łowić ryby? Może jest coś, co oddziela mnie od Pana?
14 STYCZNIA
Wtorek
1 Sm 1, 9-20; psalm z 1 Sm 2; Mk 1, 21-28
A wszyscy się zdumieli.
Zdumienie jest reakcją do głębi poruszonego człowieka. Czy to wystarczy, by dokonał się życiowy przewrót, nawrócenie? Ewangelia pokazuje, że dobro czynione przez Chrystusa wielu skłoniło do przemiany życia, inni zaś do końca zatwardzali serca.
15 STYCZNIA
Środa
1 Sm 3, 1-10. 19-20; PS 40; Mk 1, 29-39
„Wszyscy Cię szukają”.
Pan przecież wiedział, że jest potrzebny i poszukiwany, a jednak wbrew temu tylko się modlił. Podobnego wykładu o priorytetach duszpasterskich udzielił nam Jan Paweł ll w 2002 r. podczas ostatniej pielgrzymki do Ojczyzny, gdy na Wawelu przez 40 min, a w Kalwarii Zebrzydowskiej przez 30 min odmawiał brewiarz. Budziło to zakłopotanie organizatorów, służb specjalnych i milionów ludzi zgromadzonych przed telewizorami. Cisza i tylko Bóg, choć wszyscy szukają, czekają…
16 STYCZNIA
Czwartek
1 Sm 4, 1 b-11; PS 44; Mk 1, 40-45
Zaraz go odprawił.
Istnieje pokusa zatrzymania ludzi, którzy nam coś zawdzięczają. Przywiązania ich do siebie niewidzialnymi, lecz silnymi nićmi uzależnienia. Takiego człowieka dzieli wtedy już tylko jeden krok od stania się dla innych „guru”. Czy proszę o wewnętrzną wolność dla siebie, a pozwalając innym odejść, nie opuszczam ich w modlitwie?
17 STYCZNIA
Piątek
Wspomnienie św. Antoniego, opata
1 Sm 8, 4-7. 10-22a; PS 89; Mk 2, 1-12
„Dziecko, odpuszczone są twoje grzechy”.
Jezus mówi do paralityka: „dziecko”, a według innego tłumaczenia Biblii – „synu”. Czy to rozumiesz? Mógł się zwrócić bezosobowo… Tak Pan zwraca się do każdego – do ciebie, do mnie i każdego innego grzesznika, chcąc nas pozyskać dla nieba dobrocią.
18 STYCZNIA
Sobota
1 Sm 9, 1-4. 17-19; 10, 1; Ps21; Mk2, 13-17
„Nie przyszedłem, aby powołać sprawiedliwych, ale grzeszników”.
Jezus – Ten, który brzydzi się grzechem, którego na widok jednej zniewagi uczynionej Bogu ogarnia wstręt – przebywa na ziemi jak brat pośród mających tak wiele brudu na sumieniu, i takich nas powołuje! Jak bardzo myśli Jego nie są naszymi myślami…
19 STYCZNIA
Druga Niedziela Zwykła
IZ 49, 3. 5-6; PS 40; 1 Kor 1, 1-3; J 1, 29-34
Jan zobaczył podchodzącego ku niemu Jezusa i rzekł: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością”.
Zrobić swoje i… ukryć się – bez oczekiwania na ludzką pochwałę i wdzięczność. By mieć tak spore wyrobienie wewnętrzne, trzeba być przekonanym, że jest się tylko sługą, i to naprawdę nieużytecznym. A jest to cnota, którą trzeba zwyczajnie ćwiczyć.
20 STYCZNIA
Poniedziałek
św. Fabiana, papieża i męczennika;
św. Sebastiana, męczennika
1 Sm 15, 16-23; PS 50; Mk 2, 18-22
„Czy goście weselni mogą pościć, dopóki pan młody jest z nimi?(„.) Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, a wtedy, w ów dzień, będą pościć”.
Gdy Jezus zamieszkuje duszę ludzką, bo ta jest w stanie łaski uświęcającej, i dusza pamięta o obecności Pana, to pomimo przeróżnych zewnętrznych zawirowań i zmagań panują w niej radość i wesele. Gdy jednak Pan zostanie wyrzucony przez grzech śmiertelny, to choćby człowiek śmiał się do rozpuku, w głębi serca będzie doświadczał pustki i smutku. Zawsze można jednak poprosić Pana, by wrócił, a wtedy On na nowo nada sens życiu i obdarzy głębokim weselem ducha.
21 STYCZNIA
Wtorek
Wspomnienie św. Agnieszki, dziewicy i męczennicy
1 Sm 16, 1-13; PS 89; Mk 2, 23-28
Pewnego razu, gdy Jezus przechodził w szabat pośród zbóż, uczniowie Jego zaczęli po drodze zrywać kłosy. Na to faryzeusze mówili do Niego: „Patrz, czemu oni czynią w szabat to, czego nie wolno?”.
Cóż tak zaślepiło faryzeuszów, że nie poszli za Jezusem, choć uczynili to „słabsi” i „gorsi” od nich? Tym, co zaślepia, jest przeważnie własne, rozbudowane i pielęgnowane ego, które widzi w człowieku nie brata, lecz rywala. Bardziej skupia się ono na czyimś złu, celnie napiętnowanym, a nie dostrzega własnego, częstokroć większego. Panie, daj mi pamięć o tym, że jestem grzesznikiem, a w oku mam belkę, bo to przecież prawda!
22 STYCZNIA
Środa
św. Wincentego, diakona i męczennika;
św. Wincentego Pallottiego, kapłana
1 Sm 17, 32-33. 37. 40-51; PS 144; Mk3, 1-6
„Co wolno w szabat: uczynić coś dobrego czy coś złego? Życie uratować czy zabić?”. Lecz oni milczeli.
Różne mogą być przyczyny milczenia: modlitwa, skupienie, namysł, niepewność, dezorientacja, szok, ostentacja, ciche dni. Milczenie tych, którzy śledzili Jezusa, było milczeniem uniku, cwaną przykrywką złego nastawienia woli. Jezus zaś milczał w pałacu Heroda. Jednak nie było to milczenie demonstracyjne, lecz wyrażające ból i modlitewne wynagrodzenie. Do czyich postaw mi bliżej w moim milczeniu?
23 STYCZNIA
Czwartek
1 Sm 18, 6-9; 19, 1-7; PS 56; Mk 3, 7-12
Wielu bowiem uzdrowił i wskutek tego wszyscy, którzy mieli jakieś choroby, cisnęli się do Niego, aby Go dotknąć.
Do Jezusa ludzie się cisnęli, by ulżyć swoim obiektywnym cierpieniom, ale czy potem podążali za Nim? Czy idę za Panem, a jeśli tak, to dlaczego? Jakimi motywami się kieruję?
24 STYCZNIA
Piątek
Wspomnienie św. Franciszka Salezego, biskupa i doktora Kościoła
1 Sm 24, 3-21; Ps 57; Mk3, 13-19
Jezus wyszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego. I ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli.
Wśród powołanych przez Pana byt też Judasz iskariota, który później Go wydał. Nie, nie ma co się gorszyć, lecz z jednej strony kontemplować i podziwiać wspaniałomyślność Boga, z drugiej zaś kontrolować, ile z Judasza jest dziś we mnie.
25 STYCZNIA
Sobota
Święto Nawrócenia św. Pawła Apostoła
Dz 22, 3-16 lub Dz 9, 1-22; Ps 117; Mk 16, 15-18
„Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony”.
Wiara i chrzest są konieczne do zbawienia. Co w takim razie z nieochrzczonymi? Jeśli szczerym sercem szukali Boga i nie z własnej winy nie znali Kościoła, Bóg ich zbawi. To wynika z dzisiejszych stów Pana, gdy mówi, że tylko ci, którzy nie uwierzą – a więc niezainteresowani szukaniem prawdy – będą potępieni, z drugiej strony to od nas zależy, czy niewierzący będą mieli szanse poznać jedynego i prawdziwego Boga.
26 STYCZNIA
Trzecia Niedziela Zwykła
IZ 8, 23b – 9, 3; Ps 27; 1 Kor 1, 10-13. 17; Mt 4, 12-23
„Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie”.
Pismo Święte czytane podczas liturgii zaczyna żyć i z litery przekształca sie w obecność żywego Boga pośród nas (zob. soborowa konstytucja o liturgii świętej, nr 7). Jak słucham Słowa Bożego odczytywanego w Kościele – czy odnajduje w nim tylko brzmienie znanych słów, czy może głos przemawiającego dziś do mnie Pana?
27 STYCZNIA
Poniedziałek
św. Anieli Merici, dziewicy;
bf. Jerzego Matulewicza, biskupa
2 Sm 5, 1-7. 10; PS 89; Mk 3, 22-30
Mówili bowiem: „Ma ducha nieczystego”.
Uczeni w Piśmie mieli dobrze ugruntowaną pozycje społeczną, przemawiał za nimi religijny autorytet. Syn Boży, choć zstąpił z nieba, według ziemskich standardów był człowiekiem z nizin, a to Co w oczach faryzeuszów dyskwalifikowało. Jaki jest mój sposób myślenia o innych, jaki – postrzegania ludzi wokół mnie, zwłaszcza tych z nizin społecznych?
28 STYCZNIA
Wtorek
Wspomnienie św. Tomasza z Akwinu, kapłana i doktora Kościoła
2 Sm 6, 12b-15. 17-19; Ps 24; Mk 3, 31-35
„Bo kto pełni wolę Bożą, ten jest Mi bratem, siostrą i matką”.
Ktoś, kto rozeznaje wole Bożą i za nią podąża, ale w taki sposób, że tylko ona go tak naprawdę interesuje – jest człowiekiem świętym, czyli już za życia upodobnionym do Jezusa. Celem bowiem Syna Bożego było właśnie wypełnić wole Ojca, i to do końca. We wspomnienie św. Tomasza, który temu dążeniu poświecił tak wiele uwagi, warto sprawdzić, czy twój azymut względem woli Bożej przypadkiem sie jakoś dziwnie ostatnio nie zakrzywił. Poznasz to wówczas, gdy odpowiesz sobie na pytanie, czy o woli Bożej w ogóle myślisz?
29 STYCZNIA
Środa
2 Sm 7, 4-17; PS 89; Mk4, 1-20
„Oto siewca wyszedł siać”.
To samo ziarno, różne rodzaje gleby i w konsekwencji inny owoc. A jak na roli, tak w duszy. Jednak nawet nie urodzajną glebe można użyźnić. A glebe serca? Czy znam codzienny środek do jej ożywienia? Mogę z niego korzystać, jeśli czas i obowiązki pozwalają, nie tylko w niedziele.
30 STYCZNIA
Czwartek
2 Sm 7, 18-19. 24-29; Ps 132; Mk 4, 21-25
„Baczcie na to, czego słuchacie”.
Ludzka rzeczywistość miewa wiele odcieni, Boża zaś lubi być dwuwymiarowa – na zasadzie: „albo, albo „. Tak wiec albo będe słuchał Boga, albo siebie, a w konsekwencji albo dam się uratować, albo zginę. Czy zważam na to, czego słucham i zastanawiam się, dokąd mnie to prowadzi?
31 STYCZNIA
Piątek
Wspomnienie św. Jana Bosko, kapłana
2 Sm 11, 1-4a. 5-10a. 13-17; PS 51; Mk4, 26-34
„Z królestwem Bożym dzieje się tak, jak gdyby ktoś nasienie wrzucił w ziemię. Czy śpi, czy czuwa, (…) nasienie kiełkuje i rośnie, sam nie wie jak”.
Królestwo Boże, a więc Kościół na ziemi, ma swój wewnętrzny dynamizm, Boską siłę. l jeśli widzisz, podobnie jak patron dzisiejszego dnia św. Jan Bosko w swoim słynnym śnie, że łódź Kościoła jest miotana przeciwnymi falami i że zdaje się tonąć, to wspomnij na dzisiejszą przypowieść Pana. Niech ci też będzie promykiem nadziei Boże zapewnienie, że „bramy piekielne go nie przemogą” (Mt 16, 18)! Ratunek jest w Eucharystii przyjmowanej z wiarą i odnowioną czcią oraz w Najświętszej Maryi Pannie wspomożyciele Wiernych. Pan Bóg pamięta o swoim Kościele! Bóg naprawdę czuwa. Czuwaj i ty!
Artykuł pochodzi z Miesięcznika Różaniec – Styczeń 2020 r.
[/FMP]
