Żywy Różaniec to nie tylko jeden dziesiątek Różańca dziennie. To przede wszystkim wspólnota i jej działania wynikające z określonych założeń.

Od czasu Soboru Watykańskiego II mówi się o szczególnym rozkwicie ruchów i stowarzyszeń świeckich w Kościele. Jan Paweł II wielokrotnie podkreślał, że są one nadzieją zarówno dla wspólnoty wierzących, jak i całego społeczeństwa, ale przede wszystkim dowodem działania Ducha Świętego w obecnym momencie dziejów. Papież zaznaczał, że Kościół jest zachęcany do promowania misji wiernych świeckich. Będzie to rodziło nie tylko ich współodpowiedzialność za Kościół, lecz także aktywną obecność ewangelizacyjną w świecie.

WSPÓLNOTY PAULINY

Myliłby się jednak ten, kto myślałby, że ruchy i stowarzyszenia świeckich są zupełną nowością w Kościele. 150 lat wcześniej sługa Boża Paulina Jaricot także widziała potrzebę angażowania świeckich w życie Kościoła. Rozumiała, że zadaniem ruchów i stowarzyszeń katolickich jest ukazywanie i przybliżanie obecności Chrystusa wierzącym, wzmacnianie wiary, promowanie dobra i właściwej hierarchii wartości. Paulina była od dziecka wrażliwa na potrzeby innych, szczególnie tych, którzy nie spotkali jeszcze Jezusa Chrystusa. Dlatego najpierw założyła Dzieło Rozkrzewiania Wiary, aby wspierać misje na całym świecie, a następnie w 1826 r. – Stowarzyszenie Żywy Różaniec, którego celem było rozpowszechnianie modlitwy różańcowej.

Wspólnoty te składały się z tzw. piętnastek, czyli 15 osób. Każda z nich zobowiązywała się do rozważania i odmawiania codziennie jednej tajemnicy różańcowej otrzymanej drogą losową, wspierania dzieł misyjnych oraz poszukiwania nowych osób do Żywego Różańca (ŻR). Ówczesny prowincjał jezuitów z Avignon ks. Henryk Ramière opisał to dzieło w bardzo obrazowy sposób: „Piętnaście węgli: jeden płonie, trzy lub cztery tlą się zaledwie, pozostałe są zimne – ale zbierzcie je razem, a wybuchną ogniem! Oto właściwy charakter Żywego Różańca”.

BŁOGOSŁAWIEŃSTWO OJCA ŚWIĘTEGO

Założycielka ŻR bardzo dobrze zdawała sobie sprawę z tego, że wszelkie nowe dzieła powinny mieć błogosławieństwo Kościoła. Dlatego od początku zabiegała o aprobatę papieską. W 1932 r. papież Grzegorz XVI zatwierdził Stowarzyszenie i zasady funkcjonowania osób zjednoczonych w odmawianiu Różańca, aby odkrywać głębię modlitwy i naśladować Maryję.

Każda wspólnota w Kościele, która nie ma określonych zasad, jest narażona na pokusy indywidualizmu czy nawet sekciarstwa. Z tego powodu także Stowarzyszenie Żywy Różaniec ma statut zatwierdzony przez Konferencje Episkopatu Polski dla uporządkowania życia wspólnoty. Są w nim zawarte zasady duchowe, o których Paulina Jaricot mówiła w następujący sposób: „Podczas gdy ktoś zobowiązany do uczczenia tajemnicy Wcielenia Syna Bożego prosi o cnotę pokory dla grzesznika, za którego modli się cała piętnastka, ktoś inny, komu przypada rozmyślanie nad misterium śmierci Zbawiciela, prosi dla tego samego grzesznika o żal za grzechy, jeszcze inny – o ducha pokuty (…). W ten sposób wszyscy członkowie, mając udział w dziele nawracania grzesznika, cieszą się wspólnie z jego powrotu. Takie zjednoczenie serc w jedności tajemnic daje Różańcowi szczególną moc w nawracaniu grzeszników”.

JEDNOŚĆ W KOŚCIELE

Ponadto Statut Żywego Różańca buduje jedność poszczególnych osób z całym Kościołem, wskazuje, że nie odmawiamy Różańca sami dla siebie. Modląc się za innych, sami otrzymujemy duchowe wsparcie. Intencje papieskie na każdy miesiąc podkreślają łączność ŻR z Kościołem na świecie i uwrażliwiają na działalność misyjną. Struktura określona w statucie porządkuje działanie wspólnoty i określa rozłożenie odpowiedzialności i zadań poszczególnych osób: moderatora krajowego, diecezjalnego, osób odpowiedzialnych w parafiach i poszczególnych zelatorów.

Statut jasno określa zadania członków ŻR. Są nimi codzienne rozważanie jednej wyznaczonej tajemnicy Różańca świętego, udział w comiesięcznym spotkaniu formacyjnym połączonym ze zmianą tajemnic, uczestnictwo w życiu sakramentalnym Kościoła, rozszerzanie czci Najświętszej Maryi Panny przez przykład życia i działalność apostolską. To ostatnie odbywa się zwłaszcza przez krzewienie modlitwy różańcowej oraz odważne stawanie w obronie wiary, a także budowanie ścisłych więzów i relacji między członkami wspólnoty różańcowej.

Statut Żywego Różańca, który można znaleźć na stronie rozaniec.eu, stanowi niezwykłe bogactwo treści dla członków wspólnot różańcowych, pomaga ugruntować poczucie przynależności do wspólnoty, ominąć pułapkę banalizacji myślenia, że ŻR to tylko odmawianie dziesiątka Różańca. Warto w tym kontekście zapoznać się z przywilejami duchowymi członków ŻR, które powinny być umocnieniem i znakiem nadziei oraz motywacją do dalszego działania na rzecz ewangelizacji i rozpowszechniania modlitwy różańcowej.

Wydawnictwo Sióstr Loretanek POLECA

Żywy Różaniec Prawdziwie Boska harfa

Żywy Różaniec Prawdziwie Boska harfa
Pauline Jaricot

W tekstach zebranych w niniejszej książce Pauline Jaricot pozwala nam dostrzec swą misyjną żarliwość i talenty organizacyjne, jawi się również jako pedagog wiary i mistrzyni życia duchowego. Jej pisma to owoc jej kontemplacji, a rozważania tajemnic różańcowych są niczym prawdziwy klejnot.

UDOSTĘPNIJ

Dyrektor Stowarzyszenia Pomocników Mariańskich; spm.org.pl