Msza święta rozpoczyna się wspólnym śpiewem. Zanim sygnaturka da znać, że celebrans wraz z asystą liturgiczną ­wyruszyli z zakrystii, a wierni wstaną – muzyka wprowadza nas w klimat przeżywanego misterium. Repertuar zależy od okoliczności, na przykład okresu liturgicznego czy obchodzonego święta. Poza tym wspólny śpiew ma zjednoczyć ludzi, którzy przestają być dla siebie przypadkowi, a stają się wspólnotą eucharystyczną. Ten duch wspólnoty jest jednocześnie modlitwą.

Asysta liturgiczna wraz z celebransem wyrusza z zakrystii do prezbiterium. Krótsza lub dłuższa droga, jaką ma do pokonania, to zawsze procesja – obraz Kościoła, który pielgrzymuje, nie stoi w miejscu, nie jest zasiedziały. Podczas procesji można nieść trybularz z kadzidłem, krzyż (sztandar wiary, obraz miłości Boga do człowieka), świece (oświecające nie tylko krzyż, ale także naszą wędrówkę w wierze), księgę Ewangelii (Słowo staje się Ciałem, a my wierzymy w obecność Jezusa w Jego Słowie).

Po dojściu do prezbiterium kapłan całuje ołtarz, może go także okadzić. Ołtarz to centralne miejsce w kościele. To niezwykły stół, na którym ma miejsce uczta paschalna Jezusa z Jego uczniami. Podczas Mszy świętej oddajemy cześć nie Najświętszemu Sakramentowi w tabernakulum, lecz ołtarzowi, na którym dokonuje się Ofiara Chrystusa. Całujemy tego, kogo kochamy. Dawniej całowano próg świątyni, do niedawna całowano stół rodzinny, rozpoczynając poczęstunek. Kapłan (w imieniu całej wspólnoty) całuje ołtarz na znak szacunku i szczególnej bliskości. Bp Javier Echevarría tłumaczy, że „pocałunek ołtarza zachęca nas do odczuwania jedności ze wszystkimi katolikami na ziemi i składania na ołtarzu próśb za całą ludzkość”.

Mszę świętą, podobnie jak każdą modlitwę, rozpoczynamy w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Kapłan zwraca się do wiernych słowami: „Pan z wami” (lub inną, rozszerzoną formułą, np. „łaska i pokój od Tego, który jest, który był i który przychodzi, niech będą z wami wszystkimi”). To ważne, byśmy ­uświadomili sobie, że zgromadził nas w tym miejscu Bóg. Nie jesteśmy na jakimś show ani nie przyszliśmy oglądać przedstawienia teatralnego. Gromadzimy się we wspólnocie eucharystycznej na sprawowaniu Eucharystii. Jest wśród nas Pan Bóg! Zwróćmy uwagę, że słowa „Pan z wami” pojawiają się podczas Eucharystii kilka razy. Zachęcam – policz w czasie najbliższej Mszy świętej.

Kapłan przewodniczący Mszy świętej wzywa wiernych do stanięcia w prawdzie – przed samym sobą, przed Bogiem i przed bliźnimi – i uznania własnej grzeszności. W liturgii przedsoborowej akt pokuty był prywatną modlitwą kapłana recytowaną przed ołtarzem. Obecnie angażuje wszystkich ludzi. Z jednej strony każdy musi odpowiedzieć za swój grzech, a z drugiej ponosimy odpowiedzialność za grzechy poszczególnych członków Kościoła. Nie traktujmy aktu pokuty na równi ze spowiedzią sakramentalną, a słów kapłana nie mylmy z rozgrzeszeniem sakramentalnym! Uznajemy swoją grzeszną naturę, aby wejść na ucztę swego Pana. Jedną z form aktu pokuty jest aspersja, ­czyli pokropienie wiernych wodą święconą na pamiątkę chrztu. To dzięki niemu „nazywamy się dziećmi Bożymi i naprawdę nimi jesteśmy”.

Artykuł pochodzi z Miesięcznika Różaniec – MARZEC 2017 r.

Wydawnictwo Sióstr Loretanek POLECA

Eucharystia nasze uświęcenie

Eucharystia nasze uświęcenie
Raniero Cantalamessa OFMCap

To w Eucharystii jak „w kropelce rosy w pogodny poranek, odbija się całe niebo”, cała historia zbawienia. Pełne niezwykłej głębi medytacje o. Cantalamessy pomogą nam ustawić całe życie w perspektywie spotkania z Panem oraz „uczynić z niego światło własnego życia”.

Share.

Asystent Akcji Katolickiej i Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Archidiecezji Warszawskiej.