Dramat ateisty ma miejsce w chwili, gdy otaczające piękno napełnia go uczuciem wdzięczności, a on nie ma jej do kogo skierować. Przecież nie wypada mu westchnąć: „O Boże, jakie to wspaniałe!”.

To błyskotliwe spostrzeżenie Gilberta K. Chestertona (+1936) jest trafne psychologicznie i zawiera fundamentalną prawdę teologiczną: pierwszym adresatem naszej wdzięczności jest Stwórca i Odkupiciel. Ci zaś, od których otrzymujemy doraźne dary i usługi, znajdują się w tej hierarchii dopiero na miejscu czwartym. Zaraz po Bogu stoją rodzice (zob. 1 Tm 5,4), a za nimi, według św. Tomasza z Akwinu, osoby piastujące godności będące źródłem pewnych dóbr społecznych. Rozważania O wdzięczności oparł on na filozofach pogańskich: Arystotelesie, Cyceronie i Senece, choć w kwestiach dyskusyjnych decydowały argumenty ewangeliczne i apostolskie. Szczególnie często Tomasz z Akwinu cytuje O dobrodziejstwach Seneki (+65) znanego nam z Quo vadis, gdyż był wychowawcą Nerona, którego niewdzięczność skazała filozofa na karę samobójstwa.

Dziękujemy, że jesteś z nami i czytasz przygotowane przez nas treści. Aby uzyskać dostęp do całego artykułu, wykup jeden z 4 pakietów.

Masz już konto? Zaloguj się za pomocą adresu email, lub kodu dostępu.

Zaloguj się lub Wykup
Sprawdź Wykup
Anuluj
Dostęp do całej strony rozaniec.eu na 365 dni za 109,00 zł
Dostęp do całej strony rozaniec.eu na 183 dni za 55,00 zł
Dostęp do całej strony rozaniec.eu na 31 dni za 30,00 zł
Dostęp do Miesięcznika Różaniec nr. 7/8/2023 za 9,00 zł
/
KUP TERAZ
/
KUP TERAZ
/
KUP TERAZ
/
KUP TERAZ
Anuluj

Share.

Duszpasterz w XIV-wiecznym sanktuarium w Borku Starym, miłośnik św. Józefa, Sienkiewicza i pobożnych malarzy.