1 LUTEGO
Sobota
2 Sm 12, 1-7. 10-17a; Ps 51; Mk 4, 35-41
Nagle zerwał się gwałtowny wicher.
Jezus chce wypełnić wolę Ojca. Płynie na drugi brzeg, by tam wypędzić złego ducha, zły nie chce się spotkać z Jezusem, dlatego utrudnia mu podróż. Jezus jednak panuje nad przeszkodami, zobacz, czy czasem przeciwności nie chcą cię sprowadzić z dobrej drogi tylko po to, żebyś nie wypełnił woli Ojca. Jeśli nagle pojawi się burza, już wiesz, co masz czynić, aby nie zboczyć z kursu, bo „nawet wicher i jezioro są Mu posłuszne” (Mk 4, 41).
[FMP]
2 LUTEGO
Czwarta Niedziela Zwykła
Święto Ofiarowania Pańskiego
Ml 3, 1-4; Ps 24; Hbr 2, 14-18; Łk 2, 22-40
„Pozwalasz odejść słudze Twemu w pokoju”.
Maryja z Józefem ofiarowują Jezusa w świątyni. Symeon zaś ofiarowuje Jezusa i siebie Bogu. Co ja ofiarowuję Bogu? Codziennie coś przeżywam, pracuję, walczę o dobre decyzje, cierpię. Czy na koniec dnia – razem z Kościołem, który w Komplecie modli się słowami Symeona – oddaję wszystko Ojcu, czy zatrzymuję to dla siebie?
3 LUTEGO
Poniedziałek
św. Błażeja, biskupa i męczennika;
św. Oskara, biskupa
2 Sm 15, 13-14. 30 – 16, 5-13a; Ps 3; Mk 5, 1-20
Ujrzeli opętanego (…) przy zdrowych zmysłach.
Jezus przyszedł, żeby rozproszone przez Szatana dzieci Boże połączyć w jedno, uwolnił opętanego, aby przywrócić go społeczności, ale to nie spodobało się ludziom. Działanie Jezusa także dzisiaj może nam przeszkadzać, kiedy walczymy o swoje i boimy się coś utracić. A On mimo wszystko wypełnia wolę Ojca.
4 LUTEGO
Wtorek
2 Sm 18, 9-10. 14b. 24-25a. 31 – 19, 3; Ps 86; Mk 5, 21-43
„Żebym choć dotknęła Jego płaszcza, a będę zdrowa”.
Widzimy pewność wiary tej kobiety. Ona wie, że jej ocalenie związane jest z dotknięciem Jezusa, przynajmniej Jego szaty. Jezus wziął na siebie nasze choroby i pokonał śmierć na krzyżu. Dzisiaj ja również mogę dotknąć Jezusowego krzyża, mogę się go uchwycić tak, żeby pod żadnym pozorem go nie puścić, bo na nim zwyciężyło Życie.
5 LUTEGO
Środa
Wspomnienie św. Agaty, dziewicy i męczennicy
2 Sm 24, 2. 9-17; Ps 32; Mk 6, 1-6
„Tylko w swojej ojczyźnie, wśród swoich krewnych i w swoim domu może być prorok tak lekceważony”.
Dzisiaj także trudno nam uwierzyć, że prawdziwy Bóg stał się człowiekiem i zamieszkał pośród nas. Bóg jest tak bliski człowiekowi, że stał się sąsiadem – to nie mieści się nam w głowie. Człowiek jest tak ważny dla Boga, że staje się Jego bratem. Trudne to zwłaszcza wtedy, kiedy trzeba brata lub uciążliwego sąsiada wysłuchać albo mu pomóc.
6 LUTEGO
Czwartek
Wspomnienie świętych męczenników Pawia Miki i Towarzyszy
1 Krl 2, 1-4. 10-12; psalm z 1 Km 29; Mk 6, 7-13
Zaczął rozsyłać ich po dwóch.
Słowo „dwóch” jest bardziej wiarygodne niż „jeden”. Dwie osoby mogą bowiem nie tylko głosić słowo, lecz także zaświadczyć o nim przez to, jak traktują siebie nawzajem. Dwóch ewangelizatorów, dwie siostry zakonne, dwoje małżonków – wszyscy oni mogą być świadkami rzeczywistej miłości Boga do człowieka. Jest to piękne zadanie i jednocześnie ogromny zaszczyt. Podziękuję Panu, że posyłając swych uczniów, liczy też na mnie.
7 LUTEGO
Piątek
Syr 47, 2-11; Ps 18; Mk 6, 14-29
Ilekroć go posłyszał, odczuwał duży niepokój, a jednak chętnie go słuchał.
Historia Heroda pokazuje, jak ważne są konkretne decyzje w naszym życiu. Jeśli sam ich nie podejmiesz, ktoś podejmie je za ciebie. Sama chęć słuchania nie wystarczy do tego, by przemieniać świat. Trzeba jeszcze zrobić konkretny krok w stronę Jezusa. Do jakiej decyzji dzisiaj Jezus cię zaprasza?
8 LUTEGO
Sobota
św. Hieronima Emilianiego, zakonnika;
św. Józefiny Bakhity, dziewicy
1 Krl 3, 4-13; Ps 119; Mk 6, 30-34
„Pójdźcie wy sami osobno na pustkowie i wypocznijcie nieco”.
Jezus wysyła apostołów na wypoczynek po trudzie głoszenia Dobrej Nowiny, kiedy jednak ludzie przyszli do Niego, sam zlitował się nad nimi i nauczał ich. My też czasem nie chcemy udać się na wypoczynek, bo wydaje się nam, że przecież tyle dobrego możemy jeszcze zrobić. Zapominamy, że kiedy my odpoczywamy, sam Bóg troszczy się o swoich uczniów i ich zadania. To On jest jedynym Zbawicielem świata, nie ja.
9 LUTEGO
Piąta Niedziela Zwykła
Iz 58, 7-10; Ps 112; 1 Kor2, 1-5; Mt 5, 13-16
„Wy jesteście solą ziemi”.
Kim jestem przed Bogiem, przed ludźmi, przed sobą? Ludzie mogą myśleć o mnie różne rzeczy, ja sam mogę być dla siebie niesprawiedliwy. A Bóg widzi mnie jako sól i światło dla świata. On ma nadzieję, że to, co we mnie złożył przez sakramenty święte, będzie owocowało w świecie, który tak bardzo potrzebuje Dobrej Nowiny. Czy już wiem, co powinienem dzisiaj zrobić?
10 LUTEGO
Poniedziałek
Wspomnienie św. Scholastyki, dziewicy
1 Krl 8, 1-7. 9-13; Ps 132; Mk 6, 53-56
Ludzie biegali po całej owej okolicy i zaczęli znosić na noszach chorych.
Ewangelia ukazuje nam niezwykłą gorliwość ludzi chcących pomóc chorym w spotkaniu z Jezusem, który uzdrawia. Czy my dzisiaj z taką samą gorliwością przynosimy do Jezusa ludzi chorych, samotnych, wykorzystanych, upokorzonych, zgorszonych, ubogich duchem? Oni sami przyjść nie mogą. Poproszę o ewangeliczny zapał w szukaniu sposobu, w jaki mogę pomóc moim bliźnim.
11 LUTEGO
Wtorek
Najświętszej Maryi Panny z Lourdes
1 Krl 8, 22-23. 27-30; Ps 84; Mk 7, 1-13
„Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie”.
Zewnętrzne postawy i gesty towarzyszące modlitwie mają pomagać nam w spotkaniu serca człowieka z sercem Boga. Niestety z powodu grzechu nastąpiło oddzielenie ludzkich słów od czynów, a nie tego pragnie Bóg. Gdy Bóg mówi, tak się staje, bo Jego słowo i czyn są jednością. Dlatego potrzebujemy wciąż nawracać się do Boga. Jezus w swojej dobroci zwraca nam uwagę na te sprzeczności. Dziękujmy za ludzi, którzy są dla nas prorokami i odsłaniają nam prawdę o nas, abyśmy się nawrócili.
12 LUTEGO
Środa
1 Krl 10, 1-10; Ps 37; Mk 7, 14-23
„Co wychodzi z człowieka, to czyni człowieka nieczystym”.
Lubimy się usprawiedliwiać i szukać uzasadnienia swoich zachowań w tym, co przychodzi do nas z zewnątrz. Jezus dzisiaj przypomina nam o naszej osobistej odpowiedzialności i związanej z nią wolnej woli. To ja decyduję o tym, co zrobię z tym, co mnie spotyka – czy pozwolę, by zło tego świata zamieszkało we mnie, czy nie. Decyzja należy do mojego serca. Ważne jest badanie serca, aby zdiagnozować ewentualną chorobę i poprosić Jezusa o pomoc.
13 LUTEGO
Czwartek
1 Krl 11, 4-13; Ps 106; Mk 7, 24-30
Przyszła, padła Mu do nóg, a była to poganka.
Poganie, którzy nawracają się na chrześcijaństwo, uznając w Jezusie swojego Pana, często wiele ryzykują. Ta historia to pytanie o moją wiarę. Czy rzeczywiście Jezus Chrystus jest moim Panem? Czy poddaję Mu swoje życie, ryzykując utratę dobrej opinii lub tzw. świętego spokoju? Panie, przymnóż mi wiary!
14 LUTEGO
Piątek
Święto świętych Cyryla, mnicha, i Metodego, biskupa, patronów Europy
Dz 13, 46-49; Ps 117; Łk 10, 1-9
Wysiał ich po dwóch przed sobą.
Jezus wysyła nas, żebyśmy przygotowali Jego przyjście. Jednak w czasie głoszenia Ewangelii powinniśmy pamiętać, że naszym zadaniem jest doprowadzić naszych braci do Jezusa. Nie możemy skupiać uwagi na sobie, na własnych poglądach czy praktykach modlitewnych. Mamy przygotować człowieka do spotkania z Jezusem, niech On go poprowadzi, jak sam chce.
15 LUTEGO
Sobota
1 Krl 12, 26-32 – 13, 33-34; Ps 106; Mk 8, 1-10
„Żal Mi tego tłumu, bo już trzy dni trwają przy Mnie, a nie mają co jeść”.
Jezus jest poruszony biedą człowieka. Dlatego udaje się do Jerozolimy, aby zostać pogrzebanym, zejść do otchłani ziemi i stać się Chlebem dającym prawdziwe życie. Dzisiaj w Eucharystii karmi mnie Najświętszym Chlebem, niczym manną na pustyni, abym doszedł do Ziemi Obiecanej. Jak dobry jest Pan!
16 LUTEGO
Szósta Niedziela Zwykła
Syr 15, 15-20; Ps 119; 1 Kor 2, 6-10; Mt 5, 17-37
„Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego”.
Większa sprawiedliwość to sprawiedliwość Ojca, który miłuje, przebacza i ratuje swoje dzieci. Jezus napomina nas, byśmy byli doskonali jak Ojciec. Liczy na to, że Jego dzieci będą podobne do Niego i będą przemieniać świat Jego miłością. Dlatego tak ważne jest, aby pozwolić Jezusowi na to, by żyt w nas, bo sami – bez Niego – jesteśmy tylko grzesznikami.
17 LUTEGO
Poniedziałek
Świętych Siedmiu Założycieli Zakonu Serwitów Najświętszej Maryi Panny
Jk 1, 1-11; Ps 119; Mk 8, 11-13
Westchnął w głębi duszy.
Jezusa dogłębnie porusza brak wiary i zaufania Jego słuchaczy. Tym bardziej że dopiero co uczynił znak, rozmnażając Chleby. Jezus nie pozostaje obojętny, dlatego idzie do Jerozolimy, aby przez śmierć na krzyżu uwolnić nas od grzechu. Tylko czy ten znak Jego miłości zostanie przyjęty?
18 LUTEGO
Wtorek
Jk 1, 12-18; Ps 94; Mk 8, 14-21
„Nie pamiętacie?”.
Bóg codziennie troszczy się o nas. Stworzył dla nas świat. Naprawia to, co popsuliśmy. Wyzwala z niewoli grzechu i karmi nas swoim Ciałem. A my, wciąż zatroskani o swoje życie, zapominamy o Nim. Dlatego tak ważne, by codziennie pamiętać o tym, co On dla nas uczynił. Codziennie dziękować na modlitwie za Jego wielkie dzieła.
19 LUTEGO
Środa
Jk 1, 19-27; Ps 15; Mk 8, 22-26
„Czy coś widzisz?”.
Uświadomienie sobie swojej choroby jest pierwszym etapem zdrowienia. Apostołowie widzieli cuda, ale byli na nie ślepi. Stopniowe uzdrawianie niewidomego pokazuje nam, jak trudno jest wyleczyć ślepotę naszego serca. Tyle cudów widzimy każdego dnia i wciąż brakuje nam zaufania do Ojca. Bóg w swoim miłosierdziu codziennie chce dawać nam nowe widzenie świata.
20 LUTEGO
Czwartek
Jk 2, 1-9; Ps 34; Mk 8, 27-33
I zaczął ich pouczać, że Syn Człowieczy wiele musi wycierpieć (…), że zostanie zabity, ale po trzech dniach zmartwychwstanie. A mówił zupełnie otwarcie te słowa.
Jezus objawia całą prawdę o swojej misji. Nie ukrywa tego, że bycie Mesjaszem jest związane z cierpieniem. Piotr poznał pierwszą część tej prawdy, jednak nie przyjął jeszcze drugiej. Bóg i nam daje się poznać w swoim Słowie. Jednak my także czasami cenzurujemy Jego przesłanie, szczególnie gdy jest dla nas niewygodne. Może brakuje nam miłości do Mistrza?
21 LUTEGO
Piątek
św. Piotra Damianiego, biskupa i doktora Kościoła
Jk 2, 14-24. 26; Ps 112; Mk 8, 34-9, 1
„Niech się zaprze samego siebie”.
Zaparcie się siebie jest jedyną nadzieją dla człowieka, aby mógł żyć pełnią życia. Uwalnia od piekielnej samotności, w którą wprowadza kręcenie się tylko wokół własnych spraw, zaparcie się siebie umożliwia wyjście do innych, bycie darem dla drugiego na wzór Syna Człowieczego, który cały oddał siebie Ojcu i bliźniemu.
22 LUTEGO
Sobota
Święto Katedry św. Piotra, Apostoła
1 P 5, 1-4; Ps 23; Mt16, 13-19
„Ty jesteś Piotr, czyli Opoka, i na tej opoce zbuduję Kościół mój”.
Pójście za Jezusem i poznanie Go sprawia, że mogę też odkryć własną tożsamość. Stanięcie naprzeciw drugiego może pomóc mi poznać prawdę o sobie. A Bóg wie, kim jestem i jakie jest moje prawdziwe imię. Jestem przede wszystkim Jego umiłowanym dzieckiem.
23 LUTEGO
Siódma Niedziela Zwykła
Kpł 19, 1-2. 17-18; Ps 103; 1 Kor 3, 16-23; Mt 5, 38-48
„Abyście się stali synami Ojca waszego, który jest w niebie”.
Mówimy czasem: masz to po ojcu. Czy nie można powiedzieć tego samego o mnie w relacji do Boga Ojca? Czyż nie zostaliśmy stworzeni na Jego podobieństwo? Być synem Boga zarówno z nazwy, jak i z podobieństwa – to nie tylko zadanie, lecz także zaszczyt.
24 LUTEGO
Poniedziałek
Jk 3, 13-18; Ps 19; Mk 9,14-29
Rozkazał surowo duchowi nieczystemu: „Duchu niemy i głuchy, rozkazuję ci, wyjdź z niego i więcej w niego nie wchodź!”. A ten krzyknął i wyszedł, silnie nim miotając.
Jezus przygotowuje uczniów do najważniejszej walki, którą stoczy na krzyżu. I tak jak teraz pokonuje złego ducha w jednym człowieku, tak na krzyżu pokona ostatecznie grzech i śmierć dla zbawienia nas wszystkich. W tej scenie Zbawiciel pokazuje, że aby pokonać złego ducha, potrzeba i modlitwy pełnej wiary, i postu. Potrzeba zatem nie tylko wykonania jakichś zewnętrznych czynności, lecz także duchowej walki. A czy moje praktyki pobożne wynikają z modlitwy i wiary, czy są tylko pustym rytuałem?
25 LUTEGO
Wtorek
Jk 4, 1-10; Ps 55; Mk 9, 30-37
Zapytał ich: „O czym rozmawialiście w drodze?”. Lecz oni milczeli, w drodze bowiem posprzeczali się między sobą o to, kto z nich jest największy.
Uczniowie nie mogli usłyszeć Słowa, bo byli zajęci sobą. Celem kłótni jest odniesienie zwycięstwa nad drugim. Jezus zaś uczy innej logiki – bycia ostatnim ze wszystkich. Przyjęcie takiej postawy może ułatwić zauważenie potrzeb drugiego, może prowadzić do odkrycia jego bogactwa; na podobieństwo Jezusa, który nie szuka swojej chwały, ale chwały Ojca.
OKRES WIELKIEGO POSTU
26 LUTEGO
Środa Popielcowa
Jl 2, 12-18; Ps 51; 2 Kor 5, 20-6, 3; Mt 6, 1-6. 16-18
„Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie”.
Wielki Post jest świętym czasem powrotu do Pana przez modlitwę, post i jałmużnę. Grzech sprawił, że nawet w tych świętych czynnościach próbujemy szukać siebie, a nie Boga. Tymczasem Ojciec chce się z nami spotkać zupełnie bezinteresownie; chce nas obdarować sobą i przyjąć nasz wysiłek. To jest czas potrzebny do tego, abyś również i ty mógł zobaczyć Ojca działającego w ukryciu i oddał Mu siebie.
27 LUTEGO
Czwartek
Pwt 30, 15-20; Ps 1; Łk 9, 22-25
„Jeśli ktoś chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie”.
Na chrzcie został pogrzebany stary człowiek, a urodził się nowy. Czy rzeczywiście żyję nowym życiem przyjaciela Boga, czy może życiem starego grzesznego człowieka? Zaparcie się siebie jest konieczne, by żyć nowym życiem. Co mogę zrobić w tym czasie postu, aby rozwinąć w sobie nowe życie, aby iść za Jezusem, gdziekolwiek On będzie mnie potrzebował?
28 LUTEGO
Piątek
Iz 58, 1-9a; Ps 51; Mt 9, 14-15
„Przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego”.
Czas postu to czas pokutowania za swoje grzechy i naprawiania wyrządzonych krzywd. Czy rzeczywiście żałuję, że moimi grzechami obraziłem Boga, skrzywdziłem ludzi i zawiodłem wspólnotę Kościoła? Czy jest to dla mnie czas smutku z powodu grzechów, które oddalają mnie od Boga? Tylko Bóg tak naprawdę wie, jakie są konsekwencje moich grzechów. Dlatego pozwala się pojmać przez oprawców, aby umrzeć za mnie na krzyżu.
29 LUTEGO
Sobota
Iz 58, 9b-14; Ps 86; Łk 5, 27-32
Zostawił wszystko.
Spotkanie z Jezusem spowodowało radykalną zmianę w życiu Lewiego. Lewi poszedł za Panem na serio, zostawił to, co miał, bo odtąd Chrystus wypełnił całe jego życie. Lewi daje świadectwo mocy miłości Jezusa i Jego słowa, które może odmienić wszystko. To się może dokonać również w moim życiu w czasie tego Wielkiego Postu.
Artykuł pochodzi z Miesięcznika Różaniec – Luty 2020 r.
[/FMP]
