Rozważania nasze prowadzimy na płaszczyźnie psychologii społecznej, ale oczywiście chcemy się również utrzymać w atmosferze jak najbardziej nadprzyrodzonej. Aby dojść do tego, posłuchajmy Psalmu 135. Psalmista wkłada w nasze usta słowa, które ustawiają nas wspólnie, w liczbie mnogiej, w relacji do Boga: Laudate Dominum, quoniam bonus, quoniam in aeternum misericordia eius – „Chwalcie Pana, bo dobry, bo na wieki miłosierdzie Jego” (Ps 135,1).

Wakacje to najlepszy czas na taką właśnie modlitwę: „Chwalcie”, błogosławcie”, „Śpiewajcie”, „Radujcie się” – to wszystko są piękne słowa! Nieraz mamy swoje uświęcone modlitwy, które na skutek codziennego powtarzania dostały nieuleczalnej sklerozy. Żadnej reakcji w nas już nie wywołują, bo są wytarte, jak pieniądz obiegowy, od codziennego używania. Dlatego na wakacjach dobrze jest sobie powiedzieć: To wszystko, co jest moim codziennym sposobem modlitwy, zostawiam w mieście i wyskakuję na łąki, pola, z modlitwą bez formy i zwyczaju, bez przyzwyczajania się, aby sobie potem nie czynić wyrzutów, że „przysiągłem” zmówić trzy Różańce dziennie, a dopiero zmówiłem jeden. Strasznie się wtedy martwię, co Pan Bóg na to powie. – Przyrzekł, a nie dotrzymuje! Niesłowny. Nierzetelny.

Tymczasem na wakacjach mamy wychwalać Boga. Nie dlatego, że jest w nas odpowiedni nastrój, ale dlatego, że On jest dobry. „Chwalcie Pana, bo dobry, bo na wieki miłosierdzie Jego” (Ps 135, 1). Z tym wersetem chodzę sobie po lesie, po polach, łąkach, a nawet po drzewach, jeśli mi się tak podoba.

Jedna nazaretanka z Komańczy, która miała sześćdziesiąt dziewięć lat, wdrapała się na dwudziestometrowy smrek, aby księdzu, zanim wróci, złapać rój pszczół, który uciekł. Chciała go złapać i przynieść do ula aby ksiądz przypadkiem tam nie wchodził, bo mógłby spaść i zabić się. Jeśli ona się zabije, to wielkiej szkody nie będzie, bo ona ofiarowała się Panu Bogu, ale ksiądz jest potrzebny, bo kto Mszę świętą odprawi… Wolała więc zrobić to sama.

Gdy człowiek ma usposobienie skierowania się ku Bogu – bo On jest dobry – wszędzie widzi Jego dobroć: w kwiatach, w jaśminie, który tak ładnie pachnie, w oście, który tak ślicznie urósł, w dziewannie, w malwach, w słonecznikach, w drzewach i w trawie. Chrystus zachęca: Przyglądajcie się ptakom w powietrzu… Przypatrujcie się liliom na polu… (por. Mt 6,26.28). Nie myślcie, że lilie są tylko na ulicach Warszawy i w kwiaciarniach. One są przede wszystkim w górach, na łąkach i polach. Trzeba więc „łazić”, przyglądać się i mówić: „Chwalcie Para, bo dobry, bo na wieki miłosierdzie Jego” (Ps 135,1).

„Chwalcie Boga nad bogami” – Deus deorum. To nie znaczy „Bóg bogów”, tylko Bóg ponad wszystkie „bogi”, które mnie wiążą i wymagają jakiegoś kultu. Przywiozłem ich mnóstwo w swojej walizce i teraz mnie męczą: kiedy się wezmę do czytania, kiedy zrobię to, a kiedy tamto itd. Przecież wakacje upływają… Zabrałem z domu te „bogi”, siedzące w walizie, które mnie teraz dręczą… Człowiek się daremnie nadźwiga, nazłości, bo ciężko „dygować” to wszystko ze sobą, zwłaszcza kiedy się jedzie w góry . Trzeba się kiedyś – przynajmniej na czas wakacji – rozstać z tym całym balastem, zostawić go, uwolnić się, bo to także „zniewolnicza”. Lepiej chwalić Boga: „Chwalcie Boga nad bogami, bo na wieki miłosierdzie Jego” (Ps 135, 3). Niech tylko On towarzyszy nam w wędrówkach po łąkach i polach.

Kiedyś widziałem, jak ojciec Komiłowicz klęczał pochylony przez pól godziny na łące. Z początku bałem się do niego podejść. Myślę sobie: Może tam są osy? Może ojciec ma do nich kazanie? Ale w końcu podszedłem. Stałem tak może dwie minuty, a on nie zauważył. Pytam wreszcie: „Co ojciec tu robi ?” Był tam w trawie maluchny, niebieski kwiatuszek. Ojciec powiada: „Czy ty pomyślałeś kiedy, jaki on jest piękny?” Ja, wówczas świeżo upieczony doktor prawa kanonicznego, miałbym myśleć nad czymś takim?! Ile podeptałem takich kwiatów, mój Boże!… A on, biedaczek klęczał, przyglądał się kwiatkowi i pytał: „Czy ty pomyślałeś?…” Rzeczywiście, nie pomyślałem.

Jest w Psalmie 135, piękny motyw, dlaczego trzeba Boga chwalić. Najczęściej mamy postawę błagania. Coś „po dziadowsku” Panu Bogu referujemy. Niech przynajmniej przez miesiąc Pan Bóg wie, że wychwalamy Go bezinteresownie.

W rozważanym Psalmie są podane niektóre motywy, dlaczego mamy Boga wychwalać: „Chwalcie Pana nad pany… Który sam cudów wielkich dokonał…” (Ps 135,3-4). Sam! My te cuda widzimy. Czytamy o nich u Jana Kasprowicza, teologa-naturalisty, u Reymonta w opisach por roku, u Rodziewiczówny w książce „Lato leśnych ludzi”. Jak wielka jest u tych ludzi wrażliwość na cuda Boże, na te wszystkie drobiazgi, mrówki, ptaki a nawet komar, z których każdy zapewne „myśli” o człowieku: Tyle masz krwi, to użycz mi troszeczkę! Tobie to nie zaszkodzę a mnie się przyda!

Mirabilia magna – „Wielkie cuda”! Jesteśmy otoczeni niezwykłą cudownością, którą musimy dostrzegać. Nie jest to czas stracony, gdy przyglądamy się bogactwu twórczej inicjatywy Boga, która nas tak raduje. „Sam cudów wielkich dokonał” (Ps 135,4).

Cuda Boże wyrażają się w wielkiej rozmaitości. Św. Dominik mówi, że nie można znaleźć dwu jednakowych liści na jednym drzewie. Każdy jest troszkę inny, chociaż rysunek blaszki może być tematycznie podobny. Można spróbować zerwać z dębu kilka liści i ułożyć jeden na drugim. Zawsze będą drobne różnice, liście nigdy nie będą do siebie ściśle przystawały.

Wielkie cuda Boże! Widzimy je wszędzie…

Artykuł pochodzi z Miesięcznika Różaniec – Wakacje 1997 r.

Wydawnictwo Sióstr Loretanek POLECA

Ujrzałem Blask Boga

Ujrzałem Blask Boga
ks. Witold M. Okrasa

Doskonała pozycja na prezent – dla każdego, kto chce odświeżyć swoje spojrzenie na wiarę; także dla bierzmowanych i nowożeńców, dla rodziców i chrzestnych jako wskazówka do wychowania w wierze powierzonych im dzieci i jako pomoc w autoformacji.

Share.

ur. 1901, zm. 1981, polski duchowny rzymskokatolicki, biskup diecezjalny, arcybiskup metropolita gnieźnieński i warszawski oraz prymas Polski w latach 1948–1981. Beatyfikowany 12 września 2021 w Warszawie.