W zachodniej części miasta Wąbrzeźna na wzgórzu wznosi się najstarsza jego budowla – fara. Charakterystyczna sylwetka kościoła parafialnego Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza odcina się czerwienią murów i dachu na de otaczającej ją zieleni.
Według źródeł już w 1251 r. bp Heidenryk ufundował tu drewnianą kolegiatę. Gotycki, murowany z cegły i kamienia kościół wzniesiono w I poł. XIV w. staraniem bpa Ottona. Ocalały tylko niektóre fragmenty tej świątyni, widoczne dziś w prezbiterium oraz w dolnych partiach ścian nawy głównej i wieży. W1700 r. kościół został spalony, odbudowano go na początku XVIII w. dzięki staraniom bpa Teodora Potockiego. Nieco później do korpusu kościoła dobudowano wieżę, którą podwyższono na początku XX w. i dodano dwie nawy boczne. Fara uzyskała wówczas indywidualny kształt przez nakrycie trzech przęseł naw bocznych osobnymi daszkami.
Najcenniejszym klejnotem wąbrzeskiej świątyni jest obraz Matki Bożej Bizemiennej z ok XVII w. Feretron z obrazem został przeniesiony z pobliskiego Kowalewa Pomorskiego w 1685 r. Oto jak to zdarzenie opisał ówczesny kronikarz: „Kiedy obraz w bardzo wielkiej procesji z Kowalewa do wąbrzeskiego kościoła był prowadzony (…), żyto już wykłosowało. Tysiące ludu towarzyszyły temu pochodowi, a nie mogąc drogą się zmieścić, po najbliższych łanach przy drodze postępowali. Płakali tedy wąbrzescy gospodarze, iż cały plon utrącą; lecz o cudo! Kiedy na drugi dzień na pole wyszli, widzieli, że podeptane żyto tak się podniosło, jakby nikt nie był przeszedł. A plon tego roku miał być daleko obfitszy. Wszyscy przypisywali to cudownej łasce Matki Bożej Wąbrzeskiej”.
Immaculata – ukazuje młodą Maryję w aureoli z dwunastu gwiazd, trzymającą białą lilię w lewej ręce. Maryja stoi na globie ziemskim, a pod stopami ma głowę węża. Glob opleciony przez węża symbolizuje poddanie ludzkości grzechowi pierworodnemu, lilia jest symbolem czystości, a zarazem symbolem Kościoła Maryja jawi się zatem jako Ta, która uchroni lud Boży przed zagładą grzechu i szatana. Takie wyobrażenie Matki Bożej odwołuje się do niektórych wersetów Starego Testamentu oraz fragmentów Apokalipsy. Znamienny jest fakt, że temat ten zyskał popularność w sztuce XVII i XVIII w., na długo przed ogłoszeniem przez papieża Piusa IX dogmatu o Niepokalanym i Poczęciu Maryi Panny i w 1854 r.
Od pewnego czasu obraz Wąbrzeskiej Pani czczony jest jako wizerunek Matki Bożej Brzemiennej, zaś fara zyskała rangę Sanktuarium Maryjnego Diecezji Toruńskiej. W 1971 r. przeprowadzona została gruntowna konserwacja obrazu, podczas której stwierdzono, iż Matka Boża przedstawiona jest na nim w stanie brzemiennym. Głęboki kult maryjny w Wąbrzeźnie sięga swymi korzeniami do XVI w. W 1593 r. powstało przy farze Bractwo Literackie, którego kontynuację stanowiło Bractwo Niepokalanego Poczęcia z 1684 r. W 1993 r. bp Andrzej Suski wznowił jego działalność, sam wstępując w jego szeregi.
Przy sanktuarium powstał ośrodek mchu Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego, którego celem jest modlitewna obrona życia nie narodzonych. Do sanktuarium napływają listy z całej Polski wyrażające prośby i podziękowania za łaski otrzymane za pośrednictwem Matki Bożej Wąbrzeskiej. Sanktuarium w Wąbrzeźnie zdaje się być swoistym znakiem czasu, odpowiadając na wyzwania rzucone ludzkości u schyłku XX wieku.
Artykuł pochodzi z Miesięcznika Różaniec – Grudzień 1996
Wydawnictwo Sióstr Loretanek POLECA
Osiem Kroków Wiary Maryi
ks. Robert Grzybowski
Bezpośrednią inspiracją do pochylenia się nad osobą Maryi były dla mnie rekolekcje prowadzone przez Jose Prado Floresa, założyciela Szkoły Ewangelizacji Świętego Andrzeja (SESA). Zachęciły mnie one do odnalezienia prawdziwej ikony Maryi. Sięgnąłem wówczas po adhortacje apostolską Pawła VI Marialis cultus, w której znalazłem pomoce do renowacji ikony Maryi w moim życiu.
